چه زیباست نوشتن وقتی میدانی او میخواند..

چه زیباست سرودن وقتی میدانی او میشنود..

و چه زیباست جنون وقتی میدانی او میبیند !

خداوندا نمي دانم ...

در اين دنياي وانفسا كدامين تكيه گاه را تكيه گاه خويش سازم

نمي دانم خداوندا...نمي دانم

دراين وادي كه عالم سر خوش است و جاي خوش دارد

كدامين حالت و حال و دل عالم نصيب خويشتن سازم

نمي دانم خداوندا

به جان لاله هاي پاك و والايت نمي دانم

و مي گريم خداوندا

دگر گيجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده پناهم ده

اميدم ده خداوندا كه ديگر نا اميدم من و مي دانم كه نوميدي ز درگاهت گناهي بس ستم بار است

وليكن من كه مي دانم

دگر پايان پايانم

و مي دانم كه آخر بغض پنهاني مرا بي جان و تن سازد

چرا پنهان كنم دردم؟

چرا با كس نگويم من؟

چرا با من نمي گويند ياران رمز رهگشايي را؟

همه ياران به فكر خويش ودر خويش اند گهي پشت وگهي پيش اند

ولي در انزواي اين دل تنهاچرا ياري ندارم من كه دردم را فرو ريزد؟

دگر هنگامه تركيدن اين درد پنهان است

خداوندا نمي دانم نمي دانم

ونتوانم به كس گويم... نمي دانم خداوندا

فقط مي سوزم ومي سازم وبادرد پنهاني

بسي من خون دل دارم ولي بي آب وگل دارم

به پوچي ها رسيدم من

به اين دوران نامردي رسيدم من

نمي دانم...

نمي جويم...

نمي پرسم...

نمي گويند...

نمي جويند...

جوابي را نمي دانند...

سوالي را نمي پرسند و از غمها نمي گويند

چرا من غرق در خويشم؟

چرا بي گانه از خويشم؟

خداوندا رهايي ده

كلام آشنايي ده

خداوندا آشنايم ده... خداوندا پناهم ده...اميدم ده...

خداوندا در هم شكن اين سد راهم را كه ديگر خسته از خويشم

كه ديگر بي پس و پيشم

فقط از ترس تنهايي

هر از گاهي چو درويشم و صوتي زير لب دارم

وبا خود ميكنم نجواي پنهاني...كه شايد گيرم آرامش

ولي ان هم علاجي نيست

و درمانم فقط درمان بي درديست

و آن هم دست پاك ذات پاكت را نيازي جاوداني ست

حتما این شعر رو بخونید *با دقت*

می نویسم روی دیوارا
هر کسی جای خدا بود
شاهد این روزگار و این زمین زار
دستکم معجزه ای می کرد
برای بچه های بی کس و بیمار
اگه کفر کلام من . یکی حرفی بگه بهتر
وگرنه در بازی واژه نمی بازم من کافر
...
اگه دیوار کجی ها رفته بالا تا ثریا
دست معمار خدابود،خشت اول من و ما
چه عیبی داشت اگه فردا جهان بهتر از این می شد
خدا می رفت و یک مادر پرستار زمین می شد
اگه کفر کلام من .یکی حرفی بگه بهتر
وگرنه در بازی واژه نمی بازم من کافر
من اگه خدا بودم،شهر بم هرگز نمی لرزید

در غریبی گریه کردم هیچ کس یادم نکرد

آرزوی مرگ کردم مرگ هم شادم نکرد

فصل پاییز را دوست دارم چون فصل غم است

غم را دوست دارم چون حرف دل است

دل را دوست دارم چون عشق را به من آموخت

نیاموختم که چگونه کسی را فراموش کنم

آموختم که چگونه عاشق باشم

از من برای تو که روزی عشق را بفهمی

از خدا برایتان:

روزی مریم و

قصر اسیه

      تقوای حسین

         قلب خدیجه

           دوستی فاطمه

               جمال یوسف

                  ثروت قارون

         حکمت لقمان

                        ملک سلیمان  

                              صبر ایوب

           عدالت علی(ع)  عمر نوح و

محبت اهل بیت رسول الله

را می خواهم.

با تو رفتم

بی تو        باز آمدمممم

از سر کوی او...... دله دیووانه...........

پنهان کردم در خاکستر غم

آنهمه  آرزو ... دله  دیوووووااااانه  ..................................

چه بگویم  با من   ای دل   چه هاااا کردی ...

تو مرا با     عشق  او    آشنا کردی  ...

عزیزم...

اصلا وقتی میگی دلت گرفته هاااا       من اینجا دیوونه میشم...

میدونم میفهمم چقدر تو سختی هسی...میدونم تنهایی. ...

 منم اگر چه تنهام اما تنهايي رو دوست دارم چون لحظه لحظه اش خاطرات تو رو تازه مي کند...

اینو نگم چی بگم ؟؟؟؟

ای بابا میبینی ......مثلا اومدم شاد بنویسم و به اینجا رنگه شادی بدم هاااا

نگا  چی نوشتم...

ولی عیب نداره چیزی نمونده...ایشالا کمتر از ۲ ماه دیگه میبینیم هم رو...

اون وقته که میترکونیم :دی

تلافیه  همه دوریا و  و سختی ها و تنهایی ها

و بیرون نرفتن ها و با هم نبودن ها و ندیدن ها و نبوسیدن ها و دل تنگی ها و ..... رو در میاریم.

<><> به چه مشغول كنم ديده و دل را كه مدام      دل تو را مي طلبد ديده تو را ميجويد <><>

پسر گفت نه

پرسید دوست داره تا ابد با اون باشه

پسر گفت نه

پرسید اگه اون بمیره گریه میکنه

پسر گفت نه

دختر در حالی که چشماش پر اشک بود خواست بره

پسر بازوشو گرفت و نگاش کردو گفت

تو قشنگ نیستی بلکه زیبایی

من دوست ندارم تا ابد با تو باشم من نیاز دارم که تا ابد با تو باشم

اگه تو بمیری من گریه نمیکنم منم میمیرم

دیگر ای اختر شبگرد مگرد . دیگر ای مرغ شباهنگ مخوان . دیگر ای ناله شبگیر بصیر ، و تو ای مهر فروزنده ، بر این کلبه متاب . و تو ای ظلمت جاوید بمان که به غیر تو پناهی نیست . مرا همه جا کینه و درد ، همه جا ناله سرد ، نه به سر مانده فراز ، نه به دل مانده هوس ، نه به پا از می عشرت جامی ، نه به جا مانده زمردی نامی ! نو بهار است ولی نیست به گلزار گلی ، همه جا مانده به جا نقش زمستان سفید . همه جا کینه و درد . همه جا ناله سرد ...